Józef Boguszewski (strażak)
Wstęp
Józef Boguszewski, znany również pod pseudonimem Szczerbiec, to postać, która pozostawiła trwały ślad w historii polskiego pożarnictwa oraz działalności społecznej. Urodził się 1 marca 1901 roku w Warszawie i zmarł 14 grudnia 1986 roku w Łodzi. Jego życie to przykład poświęcenia dla służby publicznej, a także pasji do edukacji i działalności harcerskiej. Boguszewski był nie tylko strażakiem, ale również instruktorem pożarnictwa oraz aktywnym działaczem w organizacjach turystycznych. W niniejszym artykule przyjrzymy się bliżej jego życiu, osiągnięciom oraz wpływowi na rozwój pożarnictwa w Polsce.
Wczesne lata życia i harcerstwo
Józef Boguszewski przyszedł na świat w rodzinie Szymona i Anny z Sitkowskich. Swoją edukację rozpoczął w Średniej Szkole Handlowej Zgromadzenia Kupców w Warszawie. Już w wieku 16 lat, w 1917 roku, dołączył do harcerstwa, gdzie pełnił funkcję zastępowego w XIX Warszawskiej Drużynie Harcerskiej im. L. Narbutta. Jego aktywność w harcerstwie nie ograniczała się jedynie do działań lokalnych; uczestniczył również w historycznych wydarzeniach, takich jak rozbrajanie żołnierzy niemieckich podczas listopada 1918 roku w Warszawie.
Po zakończeniu nauki Boguszewski rozpoczął pracę w Urzędzie Pocztowo-Telekomunikacyjnym Warszawa 2 w 1919 roku. Jego młodzieńcza determinacja i chęć do działania szybko zwróciły uwagę przełożonych, co doprowadziło do powołania go do wojska w 1920 roku. Służył w Kompanii Telegraficznej Lokalnego Dowództwa Okręgu Generalnego Warszawa, gdzie zdobywał cenne doświadczenie związane z organizacją i koordynacją działań.
Kariera zawodowa i działalność pożarnicza
Po odbyciu kursu dla instruktorów pożarnictwa w 1921 roku, Józef Boguszewski rozpoczął pracę jako instruktor przy Zarządzie Głównym Związku Floriańskiego. W swojej roli przeprowadzał lustracje oraz organizował kursy i szkolenia pożarnicze. Jego praca obejmowała także zdobywanie wiedzy o organizacji pożarnictwa za granicą – odwiedzał takie kraje jak Włochy, Jugosławia czy Węgry. W 1926 roku podjął pracę w Polskiej Dyrekcji Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych jako instruktor pożarniczy.
Boguszewski był jednym z założycieli Ochotniczej Straży Pożarnej (OSP) w Niepokalanowie w 1931 roku, która była jedyną zakonną strażą pożarną w Polsce. Jego zasługi nie ograniczały się jednak tylko do OSP; prowadził również liczne szkolenia teoretyczne i praktyczne dla kleryków oraz uczniów szkół rolniczych i seminariów nauczycielskich. Dodatkowo organizował wykłady dla harcerzy, przekazując im wiedzę na temat bezpieczeństwa przeciwpożarowego.
Działalność podczas II wojny światowej
Wrzesień 1939 roku przyniósł ze sobą wyzwania związane z II wojną światową. Józef Boguszewski zgłosił się na ochotnika do służby przeciwpożarowej podczas oblężenia Warszawy. Jego zaangażowanie nie ustało także podczas okupacji – prowadził wykłady według skryptów własnego autorstwa w Centralnej Szkole Pożarniczej oraz Ośrodku Szkoleniowo-Badawczym Społecznej Spółdzielni Pracy w Wawrze. Był również członkiem Korpusu Bezpieczeństwa, co świadczy o jego determinacji w walce o bezpieczeństwo społeczeństwa.
Podczas powstania warszawskiego Boguszewski został powołany na stanowisko rejonowego komendanta straży pożarnych oraz batalionów techniczno-roboczych w rejonie III Śródmieście Północne. Organizował obronę przeciwpożarową oraz działania ratownicze, co miało kluczowe znaczenie dla mieszkańców stolicy. Po klęsce powstania znalazł się z rodziną w obozie przejściowym w Pruszkowie, jednak udało mu się uciec i dotrzeć do OSP w Brwinowie.
Odbudowa po wojnie i działalność społeczna
Po wojnie Józef Boguszewski został zweryfikowany na stopień podpułkownika pożarnictwa i mianowany komendantem Centralnej Szkoły Pożarniczej, która była odbudowywana po wojennych zniszczeniach. W latach 1947-1948 pełnił rolę redaktora naczelnego „Przeglądu Pożarniczego” oraz „Gazety Strażackiej”. Był także odpowiedzialny za Wydział Wydawniczy w Związku Straży Pożarnych. Jego publikacje dotyczące historii straży pożarnej oraz organizacji szkoleń były ważnym wkładkiem do rozwoju tego sektora.
W 1949 roku opublikował książkę pt. „W walce z pożarem”, która dotyczyła historii straży pożarnej w Niepokalanowie. Niestety publikacja ta spotkała się z krytyką władz, co doprowadziło do jego zwolnienia z pracy oraz odebrania stopnia pożarniczego. Mimo tych trudności Boguszewski kontynuował swoją działalność zawodową, podejmując pracę w Zakładach Przemysłu Cukierniczego im. 22 lipca (dawniej E. Wedel), gdzie pracował aż do przejścia na emeryturę w 1966 roku.
Osiągnięcia i odznaczenia
Józef Boguszewski był osobą niezwykle cenioną zarówno za swoje osiągnięcia zawodowe, jak i działalność społeczną. Otrzymał wiele odznaczeń za swoją służbę oraz wkład w rozwój pożarnictwa i turystyki. Do najważniejszych wyróżnień należą Kr
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).